Rozległe piaszczyste plaże, krystalicznie czysta woda, bajeczna sceneria wybrzeży, wysepki, jaskinie, spektakularne urwiska, wysokie góry, malownicze niziny, lasy tropikalne, mangrowce, gaje palmowe, plantacje owoców i kawy, tradycyjne wsie,  tętniące życiem miasta z architekturą kolonialną  – różnorodność  krajobrazów jest tu ogromna, podobnie jak ogromna jest oferta hotelowo-rekreacyjna.

Informacje ogólne

Dominikana jest drugim co do wielkości (po Kubie) państwem w regionie Karaibów. W 1492 r. dotarł tu Krzysztof Kolumb i tak to podsumował: „To najpiękniejsza ziemia, jaką widziało oko ludzkie”. Dotarcie Europejczyków zapoczątkowało erę kolonizacji, rządzili tu naprzemiennie Hiszpanie i Francuzi. W 1821 r.  Dominikana ogłosiła niepodległość, jednak już w następnym roku zajęły ją wojska Haiti. W 1844 r. proklamowana została niepodległa Republika Dominikany, ale na krótko, bo po 15 latach znów stała się kolonią hiszpańską. Ta część wyspy targana była wieloma konfliktami, antyhiszpańskim powstaniem, kryzysem gospodarczym, uzależnieniem od USA, dyktaturami, ostrą walką polityczną. Kraj wrócił na demokratyczna arenę w 1996 r., po wyborach, które wygrał Leonel Fernandez. Gospodarka Dominikany opiera się na przetwórstwie i eksporcie (trzcina cukrowa, kawa, kakao, tytoń) oraz – w coraz większym stopniu – na turystyce.  


Dominikana w pigułce

Powierzchnia: 48 730 km kw.

Liczba ludności:  10 172 mln

Stolica: Santo Domingo

Języki:   urzędowy język hiszpański (różni się nieco od klasycznego)

Religia: dominuje (ok. 88 proc.) chrześcijaństwo (w tym ok. 69 proc. katolicyzm, reszta – protestantyzm)  


Geografia

Dominikana leży w Ameryce Środkowej, zajmuje wschodnią część wyspy Haiti (jeszcze do niedawna w powszechnym użyciu była nazwa: Hispaniola), wchodzi w skład Wielkich Antyli. Rozciągłość południkowa wynosi 260 km, a równoleżnikowa 395 km. Kraj ma bardzo zróżnicowany pejzaż: wnętrze jest górzyste (najwyższy szczyt kraju – Pico Duarte, wys. 3175 m n.p.m.). Przez wyspę przechodzą pasma górskie, wyżynne,  niziny, obniżenia tektoniczne (np. depresja słonego jeziora Enriquillo – 44 m p.p.m.). Linia brzegowa wynosi 1288 km (wybrzeże skaliste i piaszczyste, wysepki, półwyspy, zatoki). Dominikana szczyci się bujną florą; rosną mahonie, hebany, palmy, namorzyny, rośliny i owoce tropikalne, utworzono kilkanaście rezerwatów i parków narodowych.  


Obyczajowość

Dominikańczycy są otwarci, serdeczni, uprzejmi, lubią muzykę i śpiew. Ich życie płynie w akompaniamencie zmysłowego i żywiołowego merengue. Muzyka dobiega ze sklepowych i barowych głośników, a także na żywo z instrumentów na ulicach i plażach. W tutejszej kuchni daje się wyczuć wpływy hiszpańskie, francuskie i afrykańskie oraz oczywiście karaibskie. Bazę stanowi ryż, do niego podaje się sos z fasoli, kawałki kurczaka albo wołowinę w przyprawach. Popularne są dodatki warzywno-owocowe, np. z manioku, juki, kukurydzy i zielonych bananów. Znakomite są tu ryby i owoce morza. Pija się różnego rodzaju koktajle na bazie rumu, soki ze świeżych owoców, piwo i mleko kokosowe. Na Dominikanie panuje  silny patriarchat, mężczyźni są często obsługiwani jako pierwsi (np. w restauracji).